Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

20/6/17:

Πετούσα πετρες κάποτε στον ουρανό
για να πληγώσω όσους ζήσαν στα αστέρια
Ξέρω πως ειναι να έχεις κάποιο σκοπό
και να χάνεις της ζωής τα καλοκαιρια

Κοιτάξα κάτω της αβύσσου τη σκοτεινιά
αλλά το βήμα μου το έκανα πισω
Σαν διψασμένος προχωρώ στην ερημιά
δεν θέλω καμιά φωνή να ακολουθήσω

Οι ψυχές των άλλων δεν με έλκυσαν ποτέ
πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις
Έναν άνθρωπο σε μια αγορά σικέ
εξιδανίκευα το χάδι με τις λέξεις

Έμεινα μόνος στης ζωής το πουθενά
σαν σκιά ζητούσα τις αχτίνες του Ήλιου
Χάθηκα μές τα μάτια σου τα φωτεινά
με έσωσαν απ' τη χώρα του αιώνιου ύπνου

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

16/6/17

Πίνω τα δάκρυα που έχυσα μες τα χρόνια
Ζωής κομμάτια που μου βαραίνουν τη ψυχή
Είναι η ανάσα σου επιθυμία αιώνια
Που πρέπει να νιώσω για να σώσω το κορμί

Κοιτάζω εικόνες μου παλιές και τρομάζω
Για όσα χρόνια εξαιτίας μου έχουν χαθεί
Και αυστηρά όλες τις πράξεις μου δικάζω
Που δεν με προσγείωσαν νωρίτερα στη Γη

Γιατί υπάρχεις σαν στεριά που γερά πατώ
Εγώ τη θάλασσα αγάπησα για πάντα
Είμαι πλοίο που ψάχνει πανιά στον ουρανό
Ακόμη και τώρα που πλησιάζω τα σαράντα!

Μες το ποτήρι μου θέλω να μπεις
και γλυκιά γουλιά να γίνεις
Μια σταγόνα που ξέρει να μεθά
Εσύ μικρή μου να το δεις
Αν πιστέψεις μέσα σου θα μπορείς
Μια καρδιά με ναι απαντά

Στεγνώνω τα δάκρυα που κύλισαν στα μάτια
Είναι μια φούσκα η ζωή με κενούς λόγους
Και ονειρεύομαι πως τα δικά σου χάδια
Αγγίζουν το σώμα μου με χιλιάδες τρόπους

Έψαξα σε όλους τους καιρούς και εποχές
Αναζήτησα απαντήσεις μα δε βρήκα
Και γεμίζω τον εαυτό μου με ενοχές
Που έψαχνα στα σκοτάδια μια ηλιαχτίδα

Τα βιβλία μπορεί να μου έδωσαν χαρά
Στον κόσμο αυτό, που δεν μπορώ να ζήσω
Θέλω να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά
Μια σελίδα στο τετράδιο σου να γεμίσω

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

9/6/17:

Ψάχνω τα σημάδια, που άφησες πάνω στο κορμί σου
Θέλω να ξέρω, ποιος κόσμος σε πλήγωσε κι απόψε
Η ζωή είναι ένα δώρο, όχι η φυλακή σου
Κι αν είναι σκοτεινά, ο Ήλιος θα βγει και απόψε

Δεν είναι εύκολο το ξέρω, να μη λυπάσαι
Και να σου φαίνονται τα πάντα μαύρα στη ζωή
Είσαι η μόνη Λάμψη μου, αυτό να το θυμάσαι
Σου απλώνω το χέρι, μα χάνεσαι σε μια στιγμή

Πες μου που πας και που πρόκειται να ξενυχτήσεις
Μήπως μπροστά στη θάλασσα για να κάνεις προσευχή;
Μην ξεχαστείς, στα βαθιά μην πας να κολυμπήσεις
Κοντά σου δεν θα μαι, να σε σταματήσω με μια κραυγή

Ψάχνω τα σημάδια της ψυχής σου και ματώνω
Για όσα μου έχεις απ' την καρδιά εκμυστηρευτεί
Να θυμάσαι, κάθε πληγή με νότες επουλώνω
Καθένας έχει διαφορετικά τον κόσμο ονειρευτεί

Μέσα μου σε νιώθω σαν από χρόνια να σε ξέρω
Η απόσταση είναι απλά μια ακόμη αφορμή
Πρόσμενε νοσταλγικά τα δώρα που θα σου φέρω
Θα σε πλησιάσω μόνο με ποίηση και μουσική!

Κι αν είναι γραφτό ποτέ μας να μην ιδωθούμε
Μου αρκεί τουλάχιστον που υπάρχεις εκεί έξω
Των τοίχων μας τη σιωπή να σπάσουμε μπορούμε
Από την κοινή μας πορεία, αναμνήσεις θα συλλέξω!

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

13/5/17:

Κυλήστικες για χρόνια μες τη λάσπη
απεχθή μορφή των άσημων αστών
Το βλέμμα σου τυχαία πάντα χάσκει
σε έναν ορίζοντα άνευ σκοπών

Κι αν προχώρησες με μια μονάχα ιδέα
αισθάνθηκες πως σου φεύγει η ζωή
Υπάρχει πάντοτε σε μια καρδιά νέα
το πάθος για να γίνεις χαραυγή

Στο παρελθόν ξέπεσες με τα συντρίμμια
ζωής κομμάτια που σημαίνουν θάνατο
Πέταξες από πάνω σου κάθε στολίδια
μάσκες παρμένες από ένα όνειρο φρικτό

Σε κατηγόρησαν πως μόνο ειρωνεύεσαι
και πως χλευάζεις εύκολα το καθετί
Πως είσαι αφελής και πορεύεσαι
στον κόσμο όπως δεν έχει άλλος φανταστεί

Με κάθε συνεχή μικρή προσπάθεια
συλλογική, που σέβεται όμως τη ζωή
Ξεφεύγεις εύλογα από την κατάντια
της απραξίας που λέγεται προσευχή

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

14/4/17:

Γνώρισα θλίψη στη ζωή
και μοίρασα τον πόνο
Ήταν δική μου επιλογή
κατάλαβα στο χρόνο

Ζήτησα από τις σκέψεις
να γίνουν η χαρά μου
Μην με συμβουλέψεις
φύγε από μπροστά μου

Προχώρησα με τον σωρό
μα προκοπή δεν είδα
Αχ, της ζωής το βάσανο
είναι μια παντομίμα

Όρισα σύνορα φοβούμενος
την εισβολή των ξένων
Δεν  φτιάχνεις διαιρούμενος
μια Γη ανθρώπων μονοιασμένων

Δεν ντράπηκα στη φοβερή
την όψη της ζωής να κλάψω
Ως Άνθρωπος με μια ωδή
την μοίρα θα χαράξω

Δίχως ταυτότητα και αριθμό
ελεύθερος θα είμαι
Δεν με απασχολεί ποτέ
χωρίς αυτά τι θα απογίνω

Στα βουνά ο νους κυβερνά
στη θάλασσα ταξιδεύει
Δεν μου ταιριάζει η στεριά
που όλους τους χωνεύει

Δεν θα τελειώσω έτσι απλά
τη μοίρα να επιβεβαιώσω
Κι αν όλα γίνουν σκοτεινά
Στη μνήμη θα ριζώσω

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Παγκόσμια ημέρα ποίησης!

Γιώργος Σεφέρης - Ερωτικός Λόγος

Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς

τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
Λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

“Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’ όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

7/11/16:

Πείτε μου τι δεν μπορώ να κάνω
αμφιβάλλω όμως εξαιτίας μου

Δεν έχεις ποτέ καλές προθέσεις
όποτε φιλικά συμβουλέψεις
Το άστρο της ζωής μου να μη δω

Βίαια η πραγματικότητα σου
που διδάσκει μόνο υποτάσσου
και με θέλει στα πάντα φτωχό

Συμπέρασμα επί της ουσίας
επανάληψη της ιστορίας
που με έμαθαν στο δημοτικό

Μεγάλωσα πια και από τώρα
Χωρίς να με φοβίζει η μπόρα
Κάτω απ' το κρεβάτι θα κρυφτώ

Με ζήλο πρέπει να αφοσιωθώ
Σε καθετί που το αγαπάω
μέσα στο δικό μου χρόνο να ζω

Γιατί η ζωή είν΄ εφήμερη
Εσύ ζητάς να κυλά ήρεμη
στην έρημο όμως πάντα διψώ

Ζω και χωρίς καμία ελπίδα
Οδηγούμαι και χωρίς πυξίδα
Χωρίς αφεντικό, έχω εαυτό

Στείρα είναι η ελευθερία
Μια ακόμη σκληρή ουτοπία
Όνειρο συχνό και ανέφικτο

Έμαθες μονάχα να πιστεύεις
Σε κατασκευασμένες υποσχέσεις
Να μην έχεις ευθύνη και σκοπό

Και πάλι ξέφρενα θα γιορτάσεις
Ψάχνεις κάλυψη για να διστάσεις
Σαν τρελός θα βρεις το γυρισμό

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Γιάννης Σκαρίμπας - ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ (από τή συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Πού τήν είδα; Συλλογίζομαι άν στούς δρόμους
τήν αντίκρυσα ποτές μου ή στ' αστέρια,
τούς χυτούς της φέρνει η ιδέα μου τούς ώμους
δίχως χέρια!

Δίχως χέρια . . . Τό μάτι της γυαλένιο
άς μή μ' έβλεπε – μ' εθώρει κι ήταν τ' όντι
ρόδο ψεύτικο τό γέλιο της – κερένιο –
καί τό δόντι.

Τήν στοχάζομαι. Η φωνή της, λές, μού εμίλει
ριγηλή σάν μέσ' σέ όνειρο – και τ' όμμα
ήταν σφαίρα. Σπασμός τρίγωνος τά χείλη
καί τό στόμα.

Τ' ήταν; πνεύμα; Μήν φτιαγμένη ήταν, ωϊμένα,
ύποπτεύομαι – καί τρέμω νοερά μου –
απ' τό ίδιο ύλικό πούναι φχιαγμένα 
τά όνειρά μου; . . .

Αχ πώς τρέμω! ο νούς μου πάει σ' ιδέες πλήθος,
σέ μπαμπάκια καί καρτόνια – ο νούς μου βάνει
γεμισμένο της μήν ήτανε τό στήθος 
μέ ροκάνι!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
Ώ Κυρά μου – Άγγελε – Σύ – των μειρακίων
πόχεις τό γέλιο, ώ χαύνη κόρη των πνευμάτων,
σέ μια βιτρίνα σ' έχουν στήσει γυναικείων
φορεμάτων. . .

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

22/9/16:

Συνολική αποτίμηση της περασμένης εποχής
Σαν ξημέρωσε η μέρα αυτή
των ποιητών καταραμένη
Και των μελαγχολικών αστών
που κοιτάζουν τη βροχή μέσα από το τζάμι
Φθινοπώριασε!
Ο καιρός μας θέλει πλέον
κουκουλωμένους κάτω από τα σκεπάσματα
Μοναχικούς, να προσπαθούμε να απαλύνουμε
τον πόνο που δημιουργεί η ίδια θέλησή μας
να υπερβούμε τον κόσμο!
Όχι από υπεροπτική μηδαμινότητα
αλλά από αναγκαία πλέον επιθυμία
να αντικρίσουμε τον Άνθρωπο
σε όλο του το μεγαλείο!
Σταματήστε να κοιτάτε μέσα από τα τζάμια λοιπόν!
Σταματήστε να θέλετε συνεχώς να προστατεύεστε
κάτω από ομπρέλες, σαν να είναι η βροχή της φύσης απειλή!
Σταματήστε να κουκουλώνεστε, αδύναμοι, μίζεροι και ανύπαρκτοι
κάτω από τα σκεπάσματά σας!
Να δημιουργείτε μικρόκοσμους
τους οποίους κανείς δεν πρόκειται να επισκεφτεί!
Το γνωρίζετε πολύ καλά αυτό!
Το επιδιώκετε μάλιστα, ώστε να κερδίζετε το δικαίωμα
να στέκεστε μελαγχολικοί τα βράδια πίσω από τα τζάμια
του άθλιου διαμερίσματος σας
που ο σύγχρονος άνθρωπος ονόμασε σύγχρονη κατοικία!
Το επιδιώκετε για να έχετε το δικαίωμα να παραπονιέστε
και να γεμίζετε τον ούτως ή άλλως περιορισμένο σας χρόνο
Δεν μου ταιριάζει ο μελαγχολικός Ήλιος
και ο ψυχρός άνεμος
Μονάχα τα πεσμένα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων
που κείτονται πάνω στο χώμα
Περιμένοντας τον βόρειο άνεμο να τα πάρει μαζί του!