Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

22/2/18:

Δεν είσαι εσύ που με πληγώνεις!
Είναι η ζωή που φεύγει και χάνεται
στου ορίζοντα το απέραντο τέρμα
Είναι η αναζήτηση της ελπίδας
που χάνει το νόημα του χρόνου
Και η απέραντη σιωπή της θάλασσας
που πια έχει πάψει να μου μιλάει!
Είναι το θρόισμα των φύλλων των δέντρων
που ηχούν σαν μεταλλικά νυστέρια στα αυτιά μου
Και ο γκρίζος ουρανός που με ακολουθεί
σαν ανάμνηση ενός εφιάλτη
Είναι το βουνό που φωνάζει το όνομα μου
και ζητά να το ανέβω για να δω τον κόσμο
διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι
Είναι η άμμος της θάλασσας
που μου πληγώνει τα πόδια
σαν κοφτερά θραύσματα γυαλιού
Και τα βράχια που σκαρφαλώνω
για να κοιτάζω το άπειρο στον πυθμένα!
Είναι και εκείνο το βιβλίο που ακόμη δεν τελείωσα
και με κρατάει ακόμα στη ζωή
ο ευγενικός σκοπός του!

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

16/2/18:

Ο Έρωτας λύπης απόσταγμα
Μονόγραμμα αγαπημένης
πάνω στης χαράς σου το μνήμα
Αγριόχορτα αγκαθωτά
κρυμμένα καλά
ανάμεσα στα ανθισμένα
δίχως άρωμα λουλούδια
Το πένθος ενός ποιητή!
Η στέρηση ενός εραστή!
Τι ειρωνεία!
Κάτω από τον πεντακάθαρο
νυχτερινό ουρανό
ξαπλωμένος πάνω στο δροσερό
υγρασιασμένο χορτάρι
να φαντασιώνεσαι
κρατώντας το δικό σου χέρι
πως κρατάς ένα άλλο!
Πως αγγίζεις ένα γυναικείο κορμί
και πως κοιτάζεις γυρνώντας στο πλάι το κεφάλι
τη λάμψη εκείνων των φλογερών ματιών
που κάποτε φώτιζαν τις σκοτεινές σου νύχτες!
Όλα είναι παροδικά σε αυτή τη Ζωή!
Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα!
Ακόμη και η εξιδανίκευση
των επιφανειακά όμορφων συντρόφων!
Είναι μάταιο το να πιστεύεις
πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την Αγάπη!
Υπάρχουν και εκείνοι
που δεν τους έμαθε κανείς
να αγαπάνε πάνω από όλα τον ίδιο τους τον Εαυτό!
Η νοσταλγία είναι η τιμωρία της μνήμης!
Και η ισόποση λύπη της χαράς
που κάποτε αξιώθηκες να νιώσεις!

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

3/2/18:

Στο παρελθόν επιστροφή δεν έχει!
Όση αξία μπορεί να του δώσει ο πλούτος της μνήμης
να παλεύεις για να μην τη χάσεις
με ανόητες προσπάθειες για να τη μειώσεις
εξαιτίας ενός μελλούμενου φόβου!
Ο ίδιος φόβος που δεν ευδοκιμεί
τη δημιουργία του παρελθόντος
και σου αφήνει κενή τη ζωή!
Μην μικραίνεις τις στιγμές σου
για να ελατώσεις τις λύπες σου
επειδή οι χαρές σου τότε νόημα είχαν!
Δεν υπάρχει ματαιότητα όταν αποκτάς γνώση!
Κι αν η ευθυμία μοιάζει με μακρινό άφταστο στόχο
επειδή για χρόνια περπατούσες
στον ανυπόφορο δρόμο της λύπης
εκείνος που η πραγματικότητα σου δημιούργησε
φυτρώνοντας αγκάθινους θάμνους
που σου έγδερναν όλο το σώμα
Τότε να γνωρίζεις πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή
από την πραγμάτωση
της πιο μεγάλης σου επιθυμίας!
Άλλωστε το παρελθόν αποτελείται
από συντετριμμένους στόχους
κομμάτια ονείρων
και εσφαλμένες εκτιμήσεις ανθρώπων
Χωρίς το παρελθόν Ζωή δεν υπάρχει!
Υπάρχει βέβαια και ο εύκολος δρόμος της ανυπαρξίας
αλλά αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θρυμματίσου στο μικρότερο ορατό κομμάτι της ύλης
ξανά και ξανά, όπως στη θεωρία της αέναης επιστροφής
ώσπου να γίνεις ξανά ορατός για όλα τα μάτια!
Να ξέρεις πως κάποια θα αντιληφθούν την ολότητα σου
ακόμη και από τα πιο μικρά σου κομμάτια!

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

8/11/2000: Απ' τον ουρανό

Όταν θα αρχίσει το ταξίδι της ψυχής μου
η ζωή θα περάσει απ’ τα μάτια μου, ταινία
Βουβά θα με συνοδέψουν, αρχή της εποχής μου
σαν μια τελευταία, αγνή, και σπάνια κοινωνία.

Η σιωπή σημαίνει το τέλος του κόσμου για μένα
και την αρχή ενός ταξιδιού, δίχως καν χάρτη
Όσοι άνθρωποι μου έδωσαν, φιλιά προδομένα
δεν θα λυπούνται, δεν ένιωσαν για εμένα κάτι.

Η τελευταία μου κατοικία, ο παράδεισος
έζησα αγαπώντας, χωρίς να αγαπιέμαι
Ίσως είναι προτιμότερη μια κενή άβυσσος
παρά μόνο να αναπνέω, για να ξεγελιέμαι

Απ' τον ουρανό θα βλέπω τον κόσμο, ζει το ψέμα
από εκεί ψηλά, τους ανθρώπους μου θα χαιρετώ
Θα ξεχάσουν, παραδομένοι σε δυνατό ρέμα
θέλω να φύγω, το όνειρο μου είναι αρκετό.

Τελικά η ζωή  είναι μονάχα παραμύθι
ακούς, πιστεύεις λόγια μεγάλα, που σε προσπερνούν
Χωρίς να μπορείς να καταλάβεις, ποιά είναι μύθοι
ζώντας χλιαρά, όλοι τον αργό θάνατο, καρτερούν.

Το παράπονο μου, πως η κακία των ανθρώπων
δεν πρόκειται για το καλό, να πάψει να υπάρχει
Ελπίζω ύστερα από παρέλαση προσκόπων
η αγάπη στις καρδιές πολλών, πρώτη θέση να’ χει.

Με ένα τραγούδι πικρό, θα αποχαιρετήσω
μια άδεια ζωή, που τις αναμνήσεις τις έκαψα
Μήπως ξεχάσω τι με έκανε να αγαπήσω
κάθε πικρή στιγμή, που με δάκρυα ποίημα έγραψα.

Απ' τον ουρανό θα βλέπω τον κόσμο, ζει το ψέμα
από εκεί ψηλά, τους ανθρώπους μου θα χαιρετώ
Θα ξεχάσουν, παραδομένοι σε δυνατό ρέμα
θέλω να φύγω, το όνειρο μου είναι αρκετό.

Το ξέρω πώς δεν πρόλαβα να δω θαύματα πολλά
δεν εκμεταλλεύτηκα τη ζωή, πού χαρίστηκε
Αυτά τα λάθη ήταν για μένα, σημάδια καλά
μα η καρδιά μέσα μου, αρκετά δοκιμάστηκε.

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

30/1/18:

Μίλησε μου, για μένα χαμογέλασε
όμορφη αγνή μου, νέα προσδοκία
Σταμάτα να δακρύζεις και να λυπάσαι
μην θεωρείς την αγάπη ουτοπία

Εγώ θέλω να ακούσω προσεκτικά
ακόμη και το κρυφό παράπονο σου
Μπορούν και θα γίνουν τα πάντα εφικτά
με οδηγό τον έναστρο ουρανό σου

Μίλησε μου, για σένα και ευτύχισε
μάθε πως σου αξίζει μια άλλη μέρα
Μοιάζεις με το καράβι που ναυάγησε
αμέτρητες φορές πάνω σε ξένη ξέρα

Θα φέρω όλο τον κόσμο ανάποδα
αρκεί να μου κρατήσεις γερά το χέρι
Μου χτύπησε τα συναισθήματα σφοδρά
βόρειος άνεμος, που κρυφά υποφέρει

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

29/1/18:

Είδα τον Ήλιο να λάμπει μέσα απ' τα μαλλιά σου
άστρο πρέπει να σε γέννησε, την ώρα της αυγής
Έδινες χωρίς ενοχές, τα νόστιμα φιλιά σου
αλμυρή η γεύση τους, ένδειξη θαλάσσιας στοργής

Είδα τα μάτια σου, τόσο πολύ συχνά να δακρύζουν
για τον κόσμο που δεν ήθελε, ποτέ να σε πιστέψει
Κάνε φωτιά μου κάρβουνο, τα όσα σου θυμίζουν
την παλιά σου ζωή, η στάχτη της θα σε γιατρέψει

Απρόσμενη ευτυχία μου, λάθος μου μεγάλο
πίστεψα το βλέμμα σου, και τα λαμπερά σου μάτια
Τον εαυτό μου ρίσκαρα ενέχυρο να βάλω
στην αγάπη ο εγωισμός γίνεται κομμάτια

Είδα πως τα πέλματα σου επάνω στην αμμουδιά
ελαφριά σημάδια άφηναν, όπως τα ποθούσα
Αλλά παρασύρθηκα από μια ρηχή ρεματιά
φοβόμουν πάντα το βουνό, στη θάλασσα μιλούσα

Είδα τα σημάδια που άφηνες στους άλλους αχνά
με βία βάθαιναν αργά, επάνω στις πληγές μου
Ονειρευόμουν πως μέσα στα μαλλιά σου τα πυκνά
έπαιζαν ξένα δάχτυλα, μαχαίρι οι έννοιές μου

Απρόσμενη ευτυχία μου, λάθος μου μεγάλο
πίστεψα το βλέμμα σου, και τα λαμπερά σου μάτια
Τον εαυτο μου ρισκαρα ενέχυρο να βάλω
στην αγάπη ο εγωισμός γίνεται κομμάτια

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

24/1/18:

Να συνεχίσεις να υπάρχεις φίλε μου
πέρα από τη μοναξιά των άστρων!
Το φως σου να νικάει
τον περιορισμό του χρόνου!
Αν νιώθεις μόνος
φύγε μακριά από τα θολά
φώτα της πόλης
Στάσου στο πιο σκοτεινό
σημείο που θα βρεις
ώστε να θαυμάσεις
την απεραντοσύνη του σύμπαντος
για να νιώσεις μέρος
του θαύματος της Ζωής!
Να υπάρχεις με την παρήγορη γνώση
πως εκείνη που σου λείπει
κάπου θα στέκεται επίσης απομονωμένη
και θα κοιτάζει την ίδια ακριβώς στιγμή με εσένα
με τα γεμάτα θαυμασμό μάτια της
τα ίδια ποθητά αστέρια!
Κι αν τρεμοπαίζουν οι εικόνες
των πιο βαθιών επιθυμιών της
πάνω στις αλμυρές σταγόνες των δακρύων της
να είσαι εσύ εκείνος που κάποτε
με τα τρυφερά αλλα και αποφασιστικά του χέρια
θα σβήσει αυτές τις εικόνες
ώστε να κερδίσεις την αφοσίωση
αλλά και την αγάπη τους!
Από πάντα άλλωστε άξιζες
αυτή τη θλιμμένη χαρά!
Το σύμπαν είναι η Ποίηση της πραγματικότητας!
Μην αισθάνεσαι μικρός και ασήμαντος μπροστά του
εσύ κόκκε σκόνης!

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

19/1/18:

Βοήθησε με φως, γλυκιά μου
νέα υπέροχη ζάλη
Να γίνουν τα συντρίμμια μου
ο εαυτός μου και πάλι

Κράτησε με συ απαλά
μοιάζω απόδημος ξένος
Που γυρνά στους δρόμους δειλά
ζει των ανθρώπων το μένος

Να σε πάρω να φύγουμε
στων ονείρων μας τα μέρη
Βιάσου, δεν θα ρωτήσουμε
το αύριο τι θα μας φέρει

Βοήθησε με, αυταπάτη
να γίνω κι εγώ ζωγραφιά
από χέρια λεπτά στην ακτή
που δεν θα βαστούνε καρφιά

Κράτησε με όταν ο Ήλιος
για εμάς θα ανατέλλει
Είναι ο μόνος μας φίλος
που το καλό μας θα θέλει

Να σε πάρω να φύγουμε
στων ονείρων μας τα μέρη
Βιάσου, δεν θα ρωτήσουμε
το αύριο τι θα μας φέρει