Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

22/10/17:

Σου το είχα πει...
δεν είμαι σαν τους άλλους!
Θα νοσταλγώ τις στιγμές εκείνες
που γινόμουν παιδί μαζί σου!
Και ένας ανόητος έφηβος
που δεν λογαριάζει τα ξένα βλέμματα!
Δεν μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου
όσο σουβλερός και να είναι ο πόνος που νιώθω
πάνω στο μοναχικό ξανά κορμί μου
όλα όσα ζήσαμε σε αυτό τον περιορισμένο χρόνο
Έγινες η καλύτερη στιγμή της ζωής μου!
Το πιο γεμάτο καλοκαίρι μου!
Αλλά η ζωή ξέρει να παίρνει, όχι μόνο να δίνει!
Μου έδωσε ένα όνειρο
Και το ρούφηξα μέχρι το μεδούλι!
Carpe Diem!
Όπως έγραψε κάποτε
εκείνος ο Λατίνος ποιητής
Αλλά δεν μου αρκεί!
Μήπως είμαι αχάριστος;
Απλά δεν ήθελα να γίνεις ανάμνηση!
Δεν μου ταιριάζουν οι αναμνήσεις!
Όχι άλλες αναμνήσεις!
Θέλω να ζήσω!
Αυτό που δεν ζουν τα άλλα ζευγάρια!
Ξέρεις... εκείνα που κάνουν έρωτα στα μουγγά
με κλειστά φώτα, βιαστικά, σαν να κάνουν αγγαρεία
κλεισμένα σε εκείνα τα νοικιασμένα μίζερα δυάρια
με τους λερωμένους από τα καυσαέρια τοίχους
τους περίεργους γείτονες σε κάθε μεριά
και τις κοινές υποχρεώσεις που αποκαλούν ευθύνες!
Εκείνα τα ζευγάρια που μένουν μαζί
επειδή έχουν συνηθίσει μέχρι αηδίας
τις νοσηρές τους άκαμπτες υπάρξεις
Εκείνα τα ζευγάρια με τον νόμιμο τίτλο ΄΄Δεσμευμένοι΄΄
που ψάχνουν τρόπους για να ξεφύγουν
από την καθημερινή τους ρουτίνα
με πρόχειρους καβγάδες
ανόητες εκπομπές στην τηλεόραση
ξενύχτι στα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα
και αφορμές για στήσιμο στις ουρές
κάποιας δημόσιας υπηρεσίας
Εκείνα τα ζευγάρια, που ακολουθεί
ο ένας τον άλλο, για να βγάλουν μια υποχρέωση
όπως επισκέψεις σε γάμους
συναντήσεις σε ταβέρνες και μπαρ
με ανθρώπους που τους είναι τόσο όμοιοι
ώστε βρίσκουν πάντα χρόνο
για να μιλήσουν για την κοινή τους μοίρα!
Δεν είναι αυτή μια επιθυμητή ζωή
Είναι μια διαρκή βλασφημία
προς τις καλές πλευρές της ανθρώπινης φύσης
Όσες καλές πλευρές έχουν απομείνει
σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς
Δεν μου ταιριάζει η κοινή αντίληψη
της ήδη επιλεγμένης ζωής
από τρίτους παράγοντες
Μου ταιριάζει το ξάφνιασμα
ενός αναπάντεχου ξυπνήματος
Με φιλιά, χάδια και λόγια βγαλμένα
από τα πιο ειλικρινή αισθήματα
Μου ταιριάζει η ευχάριστη ανωριμότητα
απόδειξη της νεανικότητας και της Ζωής
Θέλω να με κοιτάζουν συγκινημένα μάτια
και να φιλώ τρεμάμενα χείλη
Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα
αν δεν έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο
που δεν φοβάσαι να αγαπήσεις!
Στο είχα πει....
Δεν είμαι σαν τους άλλους!

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

20/10/17:

Πριν ήταν μόνο η φαντασία
που βασάνιζε τις ημέρες και τις νύχτες μου
Ο πόνος, μια σιωπηλή αξεδιάλυτη έκφραση
Σφιγμένες γροθιές, μελαγχολικό βλέμμα 
αρνητικές σκέψεις, ακόμη και τα καλοκαίρια...
Το σκηνικό ήταν κατασκευασμένο
σύμφωνα με τις απαιτήσεις του καιρού
Κλειστά παράθυρα, σκοτεινή κάμαρα
χαμηλό φως. σκισμένες σελίδες
μισοτελειωμένα στυλό, παλιά αντικείμενα
κρυμμένα από τα αδιάκριτα βλέμματα
και φυλαγμένα με φροντίδα
στων αναμνήσεων το συρτάρι
γεμάτο με παιδικές ελπίδες
εφηβικές αγωνίες
και ενήλικες απογοητεύσεις
Παρέμενε ανοιχτό στα άκαρπα χρόνια
μπροστά από τα γεμάτα απορία μάτια
Τώρα πλέον υπάρχει η πραγματικότητα
που μου χτυπά την κλειστή πόρτα
Ο ήχος της ένα εκκωφαντικό ''θυμήσου''
που χτυπά μέσα στο κεφάλι μου επίμονα
και δεν με αφήνει να ησυχάσω!
Είναι πιο δυνατές οι αναμνήσεις
από κάθε ονειρεμένη χώρα!
Κλείνουν πόρτες δυνατά σαν από δυνατό άνεμο
και τα παράθυρα τις ηλιόλουστες ημέρες
Τρεμάμενα χέρια σφίγγουν το μαξιλάρι
πόδια λυγίζουν προς την κοιλιά
υγρά μάτια, ήχος αναφιλητών, και στεγνά χείλη
Ένας σπασμένος καθρέπτης στο μπάνιο
μαρτυρά την μη αποδεκτή εικόνα του εαυτού
Αξύριστα γένια, και ένα απεριποίητο σώμα
κουρασμένο από την ανέλπιδη αναμονή
να νιώσει ξανά νέο και όμορφο
Δεν είναι όμως ο Ήλιος που πονά την ημέρα
μήτε η φεγγαρόλουστη θάλασσα τη νύχτα
που τα βιώνεις με μια απέραντη θλίψη
Είναι η ενθύμηση του φθαρτού αυτού κόσμου
των εφήμερων στιγμών και υποσχέσεων
Μονάχα η επίμονη, θαρραλέα προσμονή
μπορεί να κρατήσει το όνειρο ζωντανό
και το ατελείωτο ταξίδι προς τον ορίζοντα!

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

14/10/17: Το Χέρι

Έμαθα να περπατάω μόνος μου
σε κάθε είδους δρόμο
Τα πόδια μου είχαν νιώσει
την αίσθηση του βασανιστηρίου της φάλαγγας
σε κάθε τσιμέντο, πέτρα, χώμα, γρασίδι,
βράχια, χαλίκια, βότσαλα, άμμο
ακόμη και στο νερό!
Αλλά συνέχιζα
Έμαθα να ανεβαίνω στα βουνά
να περπατώ χαλαρά πάνω στα ξερά στάχυα
να εξερευνώ τα ερείπια παλιών κατοικιών
Ώστε να γεμίσω τη ζωή μου με εμπειρίες!
Απέφευγα για καιρό τα χέρια των άλλων
Χρησιμοποιούσα τα δικά μου
για να κρατιέμαι από τα κλαδιά και από τα βράχια
Για να σηκώνομαι κάθε ημέρα!
Για να κρατώ πάντα στυλό και χαρτί!
Και με αυτούς τους τρόπους ένιωθα
πως η Ζωή είναι ευλογία!
Πως να μην είναι άλλωστε
όταν τα χέρια σου νιώθουν
την υγρασία του γρασιδιού
τα πεσμένα κλαδιά των δέντρων
την πέτρα, το χώμα, τα βράχια
τα χαλίκια, τα βότσαλα, και την άμμο;
Ώσπου άξαφνα μια ημέρα
καθώς ανέμελος τριγυρνούσα
αναζητώντας νέες συγκινήσεις
Ένιωσα στο δεξί μου χέρι κάτι πολύ διαφορετικό
από το μεγαλείο της φύσης!
Ένιωσα κάτι οικείο, ανθρώπινο
Με κρατούσε ένα χέρι!
Ένα μικρό χέρι, με κοντά δάχτυλα
που τόσο απαλό δεν είχα ξανανιώσει!
Με τράβηξε απότομα και με παρέσυρε μακριά
από την καθορισμένη μου πορεία!
Τα πόδια μου περπάτησαν σε άλλα μέρη!
Πάνω σε πέτρα, ξύλο, πλακάκια, τσιμέντο, και άμμο!
Επισκέφτηκα δωμάτια που δεν ήταν ερημικά
Ένιωσα με τα χέρια μου το ξύλο και το μέταλλο
Τα ζεστά σεντόνια, τα διπλά στρώματα
και τα βρεγμένα πλακάκια
Ένιωσα ένα κατάλευκο γυναικείο σώμα
στην ολότητα του!
Ένιωσα τη ζεστασιά του!
Πως είναι δυνατόν να επιστρέψεις
μετά από ένα τέτοιο ταξίδι;

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

11/10/17:

Πενθώ για αυτόν τον άδοξα χαμένο έρωτα
και αφήνω στο κρεβάτι τα σεντόνια ξέστρωτα
να μου θυμίζουν, τότε που δεν ήμουν πια μόνος
και αγκαλιά κοιμόμασταν, δεν υπήρχε ο πόνος

Ζεστό είναι το χάδι σου στο κορμί μου ακόμα
και κάθε τι εδώ θυμίζει το δικό σου σώμα
που άγγιζα με πάθος, ήθελα θυσία να γίνω
τον φόβο της μοναξιάς μου τώρα πρέπει να σβήνω

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Κώστας Ουράνης - Ἡ ἀγάπη

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ, 
καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό, 
τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε, 
κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»
ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς... Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.
Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς, 
καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς, 
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, - ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

4/10/17:

2/10/17:

Σε ευχαριστώ που μπήκες στη ζωή μου
και έγινες του έρωτα γλυκειά ζάλη
Που υπήρξες έστω για λιγο η αυγή μου
Ένα ποίημα μου, βάλε στο προσκεφάλι

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

30/9/17:

Κοιτάζω στο γραφείο μια φωτογραφία
και κουρνιάζω στο κρύο μου μονό κρεβάτι
Ότι ζήσαμε πλέον σβησμένη φρυκτωρία
Αχ, και αυτό το βράδυ δεν θα κλείσω μάτι

Κενή φωτογραφία
δίχως ανθρώπους
μια σβησμένη ιστορία
Κενή φωτογραφία
ψάχνω τους τρόπους
να τη γεμίσω με φαντασία

Τα παράθυρα πριν κλείσω και ο ύπνος με πάρει
Τα σύννεφα κοιτάζω, είναι πλέον πυκνά
Θυμάμαι, κοιτάζαμε μαζί το φεγγάρι
Και είχε στις διακοπές μας παντού ξαστεριά

Κενή φωτογραφία
δίχως ανθρώπους
μια σβησμένη ιστορία
Κενή φωτογραφία
ψάχνω τους τρόπους
να τη γεμίσω με φαντασία

Κοιτάζω ξανά μόνος το ίδιο ταβάνι
Το μικρό φως ανάβω, δημιουργεί μια σκιά
Στον τοίχο δίπλα μου η μορφή θα με τρελάνει
Γυρνάω το πλευρό και κάνω μια αγκαλιά!

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

27/9/17

Εγώ είμαι σκοτεινός
Ένας Ήλιος με χλωμό φώς
Μέσα μου καιει
Εγώ είμαι ουρανός
και ο πόθος μου κρυφός
στις φλέβες μου ρέει

Εγώ ειμαι ένα αστέρι
μικρό εκεί πέρα μακριά
μικρό κόσμο ζεσταίνει
Έλα κράτα με απ το χέρι
να γίνουμε δροσιά
γιατί ο φόβος βαραίνει

Εσύ είσα φωτεινή
λευκότατο ζεστό κορμί
που με φροντιζει
Επιθυμία βραδυνή
θαλλάσια ορμή
που βράχια εναρμονίζει

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

11/9/17:

Μάθε με να αγαπώ κάτι που μου είναι ξένο
το πως να ξεκουράζομαι στα στήθια σου ασφαλής
Να γίνω για εσένανε φεγγαρι δακρυσμένο
το φώς και το σκοταδι σου θα είμαι αν με καλείς

Μάθε με πως να ζητώ τα όσα ειναι χαμένα
στιγμές που δεν θα ανήκουνε σε αυτό το χρόνο
Κι αν πρεπει να σου σκουπίσω τα ματια τα θλιμμένα
δεν είναι λάθος μάτια μου, να αγαπω τον πόνο