Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

24/11/17:

Ακόμη και στο μυαλό μου
ήταν γραμμένο το όνομα σου!
Χαραγμένο βαθιά, για να μην σβήσει ποτέ
από το πέρασμα του χρόνου!
Κόντεψα να ξεχάσω πως υπάρχω!
Έχασα την προσωπική μου ταυτότητα
οικειοθελώς
Γιατί έμαθα πως Αγάπη είναι
αυτό που δεν διστάζει να αποκαλύψει
τις αδυναμίες σου!
Κάτι που σου δίνει την κατάλληλη δύναμη
ώστε να μην διστάζεις να εκτεθείς γυμνός
από οποιοδήποτε ρούχο
όπως αυτό του Εγωισμού!
Άλλωστε ποιό το νόημα
να μην εμπιστεύεσαι τυφλά΄ τη ζωή σου
στα χέρια που σου σκουπίζουν τα δάκρυα
στα χέρια που ξέρουν να αγκαλιάζουν
και να χαϊδεύουν ακόμη και τις πιο
σκοτεινές σου σκέψεις;
Ποιό το νόημα να φοβάσαι και να μην αφήνεσαι
περιορίζοντας το πάθος
και παραβιάζοντας ακόμα
και την ιδιωτικότητα της μνήμης;
Άνθρωπος άξιος για σ' ένα
είναι εκείνος που ξέρει να σέβεται
περισσότερο τις αδυναμίες σου!
Και να εκτιμά χωρίς να σε ανταμείβει
με δώρα την κάθε σου θυσία!
Η φυσική ιδιότητα της Αγάπης
είναι να καλεί τους πάντες
στη γιορτή της!
Ακόμη και εκείνους
που το προσωπικό τους συμφέρον
προσπαθεί να μειώσει την αξία της μάχης
της τελευταίας της Ελπίδας!

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

21/11/17:

Είμαι σαν ένα ξερό κλαδί
πεσμένο πάνω στο τσιμέντο
Έρμαιο κάθε δυνατού ανέμου
Χωρίς φύλλα
Χωρίς ζωή
Παρασέρνομαι εύκολα
από τα βρόχινα νερά
Και από τις ρόδες των αυτοκινήτων
Διαμελίζομαι από πόδια
Και με σπάνε χέρια
Κι όμως!
Συνεχίζω να υπάρχω
έστω και αν φαίνεται πως δεν ζω!
Ήμουν μέρος κάποτε
ενός ανθισμένου δέντρου!
Και η ανάμνηση αυτή
είναι πιο δυνατή από κάθε θάνατο!

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η ποίηση είναι τα πάντα για μένα! Αντικατέστησε πλήρως την έμφυτη θρησκευτική ανάγκη του ανθρώπου! Είναι η απόδειξη της ευγένειας και της ομορφιάς του ανθρώπινου γένους! Και ίσως ένα μέσο για την ενδοκοσμική δόξα! Είναι η βαθιά φιλοσοφία, με κέντρο της την Αγάπη για τη Ζωή! Είναι η έκφραση της παντοτινής νεότητας, με κύρια χαρακτηριστικά την αντίδραση στην κάθε ασχήμια, την αφοσίωση στην δημιουργία, και την εξιδανίκευση του Έρωτα και της Φιλίας!

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

15/11/17:

Κάθε ημέρα είναι ένας μικρός θάνατος
Μας σκοτώνει αργά και βασανιστικά
Οι στιγμές μας είναι σταγόνες από μνήμες
που πέφτουν πάνω στα μάτια
Και εμείς ανήμποροι να αντιδράσουμε
απλά υποφέρουμε την επανάληψη
αυτού του μαρτυρίου!
Κάποιος ανόητος θα πει να μην υποφέρουμε
από αυτές τις μικρές σταγόνες
Από σταγόνες όμως σαν αυτές
δημιουργούνται οι λίμνες και τα ποτάμια!
Μελαγχολούμε στη σκέψη πως θα μπορούσαν
να μην χάνονται τόσο στιγμιαία
Να μην δημιουργούν σκηνές σαν από ταινία
πάνω στα κλειστά από φόβο μάτια
Να μην σπάνε σε μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες εικόνες
σαν αιχμηρά κομμάτια ενός καθρέπτη 
Περαστικοί είμαστε σε αυτή τη ζωή
Πεθαίνουμε σαν να μην υπήρξαμε ποτέ!
Το ποιος θα μας θυμάται, ο μεγαλύτερος μας φόβος!
Από τις μνήμες όμως δημιουργείται ο κάθε άνθρωπος
Είτε τις επιλέγει είτε όχι!

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

8/11/17:

Έχω μια ποιητική καρδιά
Γεννήθηκα με αυτή!
Μπορώ να αισθανθώ διαφορετικά
τον πόνο και την χαρά
Πρέπει να υποστώ
τα αδιάκριτα βλέμματα
Να χαρακτηριστώ ανόητος
και ονειροπόλος
Η δική μου καρδιά είναι λαβωμένη
από τους σύγχρονους καιρούς
Αλλά δεν στάζει αίμα!
Στις φλέβες μου κυλούν
τα δάκρυα σαν ποτάμι
Τα μάτια μου ψάχνουν μάταια
το δρόμο της χαράς
Τα χέρια μου αγγίζουν ξανά
το κρύο μαξιλάρι
Και τα πόδια μου ψάχνουν ζεστασιά
κάτω από τις κουβέρτες
Κι όμως!
Γεννήθηκα για να κοιτώ το λάγνο βλέμμα
για να με κρατούν θελκτικά χέρια
και να με μην με αφήνουν να αποδράσω
τα πόδια που με σφίγγουν από τη μέση!
Ώσπου να σβήσω μέσα στης ερωμένης μου
τη φλόγα της ηδονής!
Έχω μια ποιητική καρδιά!
Για τη γυναίκα που θα αγαπώ
χρέος μου είναι να είμαι άξιος εραστής!
Και για την κοινωνία γύρω μου
να είμαι ένας αντιδραστικός στοχαστής
Ποτέ επαίτης!
Η καρδιά μου είναι αυτή που είναι!
Αυτή με οδηγεί!
Είναι η υλική υπόσταση της ψυχής μου!

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

1/11/17:

Είμαστε τώρα ζωντανοί
δεν μας ταιριάζει ο τρόμος
Δεν μας αντέχει το σχοινί
Η αλήθεια που θα φανεί
μας κόβει σαν λαιμητόμος

Οι ζωές δίχως ουσία
πλέουν στα βρόμικα νερά
Δημιουργεί η αφασία
ποιητική αναισθησία
πάνω σε σώματα ιερά

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

28/10/17:

Ω εσείς που εξιδανικεύσατε την μοναξιά
και μάθατε μόνο το μονοπάτι του πόνου
Καλώς μιλήσατε στους ανθρώπους
για των βουνών τον φρέσκο αέρα, και τη γνώση
Καλώς απομονωθήκατε από τα πλήθη
ώστε να σώσετε κάτι από τον εαυτό σας
Καλώς υποφέρατε τα άδεια βλέμματα
που σας κοιτούσαν με απορία, θυμό, και κρυφή ζήλια
Επειδή αποδεικνύατε πως μπορείτε να κάνετε
και χωρίς την κακοήθεια της κοινωνίας τους
Καλώς που βρήκατε στη ζωή τον δικό σας λόγο
για να μιλήσετε και τον δικό σας σκοπό
Καλώς που διδάξατε με σιδερένια θέληση
παρά τις αντιξοότητες
Καλώς που αντισταθήκατε στην ανοησία
την προχειρότητα και την αχρηστία
Αλλά....
Ενώ είστε οι μεγάλοι της ανθρωπότητας στοχαστές
οι μεγάλοι ιδεολόγοι με την ξεχωριστή αγάπη
την ασυνήθιστη ζωή και το παραδειγματικό σθένος
Ενώ σας απασχολεί το σώσιμο της ομορφιάς
του ανθρώπινου γένους, και ο περιορισμός του δράματος
της μοναδικής πραγματικής γνώσης
πως είμαστε εμείς οι ίδοι οι δημιουργοί κάθε ασχήμιας
έρμαια της φύσης μας, αδύναμα όντα, τραγικά
Παρόλα αυτά είστε οι μεγάλοι χαμένοι!
Αγιοποιήσατε την απομόνωση σας
για να δικαιολογήσετε τις αδυναμίες σας!
Ξεχάσατε πως η ζωή είναι τα πάντα!
Είναι το γέλιο και το δάκρυ
το γλέντι και ο χορός
η συντροφικότητα και η μοναχικότητα
η αναμελιά αλλά και η δημιουργία!
Η ζωή χρειάζεται τα πάντα για να έχει νόημα
Μη την περιορίζεις!

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Cesare Pavese - Ο παράδεισος πάνω στις στέγες

Θα είναι μια ήσυχη μέρα, από κρύο φως
σαν τον ήλιο που γεννιέται ή πεθαίνει, και το τζάμι
θα κλείσει τον βρώμικο αέρα έξω από τον ουρανό.
Ξυπνάει κανείς ένα πρωί, μια για πάντα,
στη θαλπωρή του τελευταίου ύπνου: η σκιά
θα είναι όπως η θαλπωρή. Θα γεμίσει το δωμάτιο
με το μεγάλο παράθυρο, ένας πιο μεγάλος ουρανός.
Από την ψηλή σκάλα, μια μέρα για πάντα
δεν θα 'ρθουν πια φωνές, ούτε πρόσωπα νεκρά.
Δεν θα χρειαστεί ν' αφήσω το κρεβάτι.
Μόνο η αυγή θα μπει στο άδειο δωμάτιο.
Θ' αρκέσει μόνο το παράθυρο για να ντύσει κάθε πράγμα
με μια ήσυχη αναλαμπή, σχεδόν ένα φως.
Θ' αποθέσει μια αδύνατη σκιά πάνω στην ανάσκελα ξαπλωμένη μορφή.
Οι αναμνήσεις θα είναι θρόμβοι σκιάς
κρυμμένες στην παλιά θράκα στο τζάκι.
Η ανάμνηση θα είναι η φλόγα
που χτες ακόμα σιγόκαιγε μέσα στα σβηστά μάτια

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

24/10/17:

Βρέχει...
Ακόμη ένα σημάδι της εποχής που τελείωσε οριστικά
Κοιτάζω τους βρεγμένους δρόμους με θλίψη
και η μυρωδιά του ελάχιστου μέσα στην πόλη
βρεγμένου χώματος, ξυπνάει μνήμες!
Ο ουρανός αστράφτει και ο ήχος της βροχής
με ξαφνιάζει τόσο πολύ, που με τρομάζει
σαν μικρό παιδί που δεν έχει μάθει ακόμη τον κόσμο
Δεν ξέρω τι να προσδοκώ σε αυτή την άγνωστη σε εμένα εποχή
Μου συνέβησαν τα πάντα μες το καλοκαίρι!
Η διαπίστωση πως το επόμενο αργεί να έρθει
ένας κόμπος στο λαιμό που την ανάσα πνίγει!
Είναι και αυτός ο κρύος αέρας
που μου θυμίζει άλλες εποχές
Στιγμές που κουκουλωνόμουν μέσα στο παλτό μου
για να αποφύγω τα αδιάκριτα βλέμματα
και να προστατευθώ από τα αιχμηρά νύχια του κόσμου
Δεν αποφεύγεις όμως τον κόσμο με μια πρόχειρη κρυψώνα!
Πάντα θα βρίσκει λόγους για να εισβάλει στη ζωή σου
με ύπουλους τρόπους και κοινωφελείς σκοπούς!
Η ενθύμηση των περασμένων χρόνων
είναι μια πόρτα που πρέπει επιτέλους να κλείσει!
Έστω και αν ο φθινοπωρινός καιρός
έχει δώσει τέλος και σε αυτό το υπέροχο καλοκαίρι!